Op 20 en 21 augustus was het eindelijk zover: de jaarlijkse VUT 2-daagse van TWC Oranje. De oorspronkelijke datum, 13 en 14 augustus, bleek door de warmte iets te ambitieus. Na een belletje werd besloten om de tocht een week op te schuiven. Daardoor moesten helaas drie deelnemers afhaken vanwege andere verplichtingen, maar met elf fietsers en een volgwagen bleef er gelukkig nog genoeg gezelschap over.
De deelnemers waren: Daan Jans, Mart Voesten, Mien Keijsers, Hay Keijsers, Jan Janssen, Annemie Janssen, Cecile van Gasteren, Thei Siebers, Jos Sonnemans, Martien Pijnenburg, Jan Seegers en Wilma Hermans.
Ons onderkomen voor deze tweedaagse was het H+ Hotel in Köln Brühl. De volgauto werd verzorgd – en gesponsord – door Hay en Mien, terwijl Daan Jans en Thei de route en het onderkomen voor hun rekening hadden genomen. Kortom: alles was geregeld. Nou ja, bijna alles… de lekke banden hadden blijkbaar geen uitnodiging nodig.
Dag 1 – Van de Merthal naar Köln Brühl
Donderdagmorgen om precies 8.00 uur verzamelden we bij onze vertrouwde verzamelplek, de Merthal. De temperatuur was met 17 graden uitstekend en de weermannen en -apps voorspelden hier en daar een buitje. Maar ja, die hebben het ook wel eens mis, dus daar vertrouwden we maar op. Iedereen stond startklaar en Mien nam de eerste kilometers voor haar rekening. De meeste fietsers hadden navigatie, dus wat kon er eigenlijk misgaan? Nou… al snel klonk het: “Hier af!” gevolgd door “Nee, nee, de route is helemaal nieuw!” Het beloofde meteen een avontuurlijke dag te worden. Via Grubbenvorst namen we het veer en trokken verder richting Velden en ’t Ven, waarna we Nettetal binnenreden richting Viersen. Maar toen kwam het eerste serieuze incident van de dag: LEK! De pechvogel bleek Jos Sonnemans te zijn. Gelukkig hadden we geen haast en konden we rustig genieten van de eerste pauze terwijl Jos kennismaakte met de minder leuke kant van het fietsen.
Via mooie binnenwegen reden we achterlangs Mönchengladbach, waar we na 64 kilometer een terras vonden voor een welverdiende pauze. Mien werd naar de pauzeplaats geloodst en de meesten namen een laat ontbijt – of zoals sommigen het noemden: een tactische energievoorraad. Na de pauze nam Mart Voesten plaats achter het stuur van de volgwagen en fietste Mien weer gezellig met ons mee. Helaas nog geen dertig minuten later: jawel hoor… opnieuw LEK! Deze was Mien de pechvogel ,de band was ook nog eens behoorlijk stug, maar gelukkig had Martien Pijnenburg een handig hulpmiddel bij zich. Daarmee werd het probleem sneller opgelost dan sommige fietsers hun navigatie opnieuw konden instellen. Na de pauze kwamen de eerste klimmetjes. De temperatuur liep op en ook de benen werden stevig getest. Vooral in de dorpen ging het soms behoorlijk steil omhoog. De hoofdjes werden rood, de ademhaling wat zwaarder, maar niemand gaf op. Het bleef droog en de omgeving was prachtig, al liet de herfst zich hier en daar al voorzichtig zien.
Op 27 kilometer voor aankomst hielden we nog een koffiestop bij REWE, de bekende Duitse winkelketen met koffiecorner. Er was ruime keuze en dus werden er naast koffie ook de nodige stukken gebak besteld. We hadden een gezamenlijke pot gemaakt en Thei mocht voor iedereen afrekenen. De dame achter de kassa was daar zichtbaar blij mee – één betaling is toch een stuk rustiger dan elf fietsers die allemaal apart hun kleingeld bijeen zoeken. Daarna nam Jan Janssen het stuur van de volgwagen over. De laatste kilometers waren nog pittig, maar om 17.30 uur arriveerden we na 135 kilometer en zes klimmetjes bij het H+ Hotel in Köln Brühl. De kamers waren mooi, het eten was goed en het toetje smaakte uitstekend. Na zo’n dag was rust ook geen overbodige luxe. De volgende ochtend stond het ontbijt om 7.30 uur klaar en – heel belangrijk – we mochten gewoon in wielerkleding ontbijten. Dat scheelde weer een modeshow in de hotelgang.
Dag 2 – De weg terug
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt vertrokken we vrijdag om 8.30 uur. De weersverwachtingen verschilden per app, dus de conclusie was duidelijk: we zouden het vanzelf wel merken. Het eerste deel van de route was hetzelfde als het laatste stuk van de vorige dag. Dat betekende dat we de afdaling van gisteren nu bergop mochten doen. Een gratis warming-up, zullen we maar zeggen. Na 27 kilometer kwamen we opnieuw bij de koffiecorner van REWE. En ja hoor, dezelfde mevrouw stond weer klaar om ons van koffie te voorzien. Of ze ons herkende, is niet bekend, maar na zo’n grote groep fietsers vergeet je waarschijnlijk niet snel.
Daarna veranderde de route en reden we via andere dorpen en af en toe een klimmetje verder. Na 65 kilometer bereikten we Erkelenz, waar de lunch gepland stond. Het was even zoeken voor Mien en we hielden alvast een parkeerplaats bezet, iets waar niet iedereen even enthousiast over was. Gelukkig duurde het niet lang voordat de auto netjes geparkeerd stond en de rust weer terugkeerde. In Erkelenz vonden we een plekje bij Bäckerei Kamps. Broodjes en koffie gingen er goed in en tot onze grote vreugde konden we zelfs buiten zitten. Het zonnetje scheen: wat hadden we toch geluk!
Na de pauze nam Hay weer het stuur van de volgwagen over en fietste Mien opnieuw met de groep mee. Er waren af en toe dreigende luchten, maar we zagen vooral dat het ergens anders had geregend. Dat vonden we prima – als het maar ergens anders was. Iedereen kon nog goed volgen, al moest de wegkapitein zich af en toe laten horen om de groep weer een beetje in het gareel te krijgen. Maar over het algemeen was het vooral genieten. Rond half vier stopten we voor koffie in Brüggen, een prachtig oud stadje. Een parkeerplaats vinden was even puzzelen, maar dat hoorde inmiddels een beetje bij de traditie. Op aanraden van Daan, die hier vaker komt, bestelden velen een cappuccino. En inderdaad: die was heerlijk. Anderen kozen voor cola of chocomel. Nog ongeveer 45 kilometer te gaan! Thei nam ondertussen alvast de bestelling op voor 1466 Restaurant in Kronenberg. Er was keuze uit drie soorten pasta en Thei sprak af dat hij zou bellen zodra we op het veer in Beesel waren. Zo zouden we bij aankomst niet lang hoeven te wachten. Kijk, dat is nog eens vooruitdenken!
We fietsten vervolgens door een prachtig stukje natuur bij Reuver en Beesel. Eigenlijk bijna te ver voor een gewone zondag- of donderdagrit, want dan zit je al snel boven de 100 kilometer. Nu konden we er dus extra van genieten. In Beesel namen we het veer en Thei belde alvast naar 1466 Restaurant om te melden dat we rond 17.30 uur zouden arriveren. Vanuit Kessel was de route voor velen weer bekend, hoewel diverse wegen waren afgesloten vanwege werkzaamheden. De laatste kilometers waren voor sommigen behoorlijk zwaar. Niet zo vreemd natuurlijk: na twee dagen fietsen stond er inmiddels zo’n 260 kilometer op de teller. Het tempo werd daarom aangepast en rond 17.30 uur arriveerden we in Kronenberg, waar de tafels al gedekt klaarstonden. Iedereen was blij, voldaan en vooral klaar voor een flinke maaltijd. Samen nog lekker eten was de perfecte afsluiting van twee prachtige dagen.
Een korte terugblik
Het waren twee uitstekend verzorgde fietsdagen met prachtige routes, mooie plaatsen, voldoende klimmetjes, een paar lekke banden en vooral heel veel gezelligheid.
1. Daan Jans zorgde voor de prachtige routes.
2. Thei Siebers regelde de slaapplaats en organiseerde ook de bestelling voor het eten.
3. Hay en Mien Keijsers verzorgden de volgauto.
4. Maar bovenal genoten we van elkaar, de mooie omgeving, de leuke gesprekken en natuurlijk de nodige koffie, cappuccino’s, broodjes en gebak.
Kortom: het was TOP! Dank jullie wel allemaal – en hopelijk blijven de banden de volgende keer iets langer heel!
Groet Wilma