VUT-groep: Na wat onduidelijkheden in de appgroep over de route heeft Lei uiteindelijk de juiste route gedeeld. En ongelooflijk maar waar: op 18 december genoten we van een fantastisch fietsweertje. Met 11 graden en een heerlijk zonnetje beloofde het een mooie dag te worden. Dat bleek ook uit de opkomst: liefst 20 wegwielrenners stonden bij vertrek klaar. We vertrokken in twee groepen richting de Peelstraat in Kronenberg, waar we de rotonde naar Evertsoord moesten oversteken. Van de ene auto kregen we keurig voorrang, van de andere helaas niet. Een goede reminder dat alert blijven bij oversteken altijd noodzakelijk is. Via Evertsoord reden we naar Helenaveen en vervolgens naar Liessel. Daar werd even niet opgelet: we moesten linksaf richting Asten, maar op kop werd rechtdoor gefietst. Gelukkig waren enkele renners scherp en riepen tijdig, waarna we even op elkaar wachtten en als complete groep verder konden. In Asten, bij Jan van Hoek, hielden we pauze. Met het zonnetje erbij besloten we om heerlijk buiten in de zon van de koffie te genieten. Niet veel later arriveerde ook groep twee, die zich bij ons aansloot. Een prachtig gezicht: 20 wegwielrenners van TWC bij elkaar.
Na de pauze stond er nog zo’n 30 kilometer op het programma richting Horst. Met de wind in de rug tikten we gemakkelijk de 32 km/u aan. Via de Zwarteplakweg fietsten we America binnen om uiteindelijk rond 15:30 uur weer in Horst aan te komen. Het was een heerlijke rit met een uitstekende samenwerking binnen de groep. Dit was de laatste donderdag van dit jaar dat we met de VUT-groep hebben gefietst. Ik (wij) wensen iedereen fijne feestdagen en een gezond, veilig en sportief fietsjaar 2026 toe.
Gr. Huub
MTB-groep: 21 december. De kortste dag van het jaar en midden in de winter. Normaal een fietsdag voor de echte doorzetters onder de TWC’ers. Niks voor kou kleumers. Nu in 2025 is de praktijk veel zomerser. Het is ongeveer 10 graden, droog, geen wind met een winters zonnetje. Dus qua omstandigheden ook voor de minder winterharde fietsers aantrekkelijk. Als een bijenvolk op de laatste herfstbloemen zijn een 40-tig tal rood/wit/zwarte fietsers uit hun warme korf/bed gekomen voor een sportieve rit met TWC. Rond 9.00 uur zoemt het van de bi(j)-kers voor De Merthal. Enthousiast voor weer een mooie fietsmorgen met het TWC-cluppie. Ongeveer 10 MTB’ers, en bijna evenveel Gravellers. En een 20-tal racefietsers. Een prachtig TWC-plaatje. De 10 MTB’ers splitsen bij de start in een A groep van 7 en een B groep van 3. De route is een soort “moeder” variant van de zandhazenritten uit het verleden. Zeg maar de basisroute voor alle andere varianten. Altijd een sportief aantrekkelijk rondje van net geen 50 km met vele leuke klimmetjes en bochtige singeltracks door de bossen. Turbo Tim sleurt met zijn brede sloffen weer over het grind de gravelgroep achter zich aan door het Limburgse landschap. Het kopwerk in de MTB A groep komt daarom weer in handen van de “Zwei Schwäger” in de groep. Leo en Twan. Met die 2 beurtelings voorop is het tempo meestal stevig en tussendoor soms wat rustiger.
Maar goed dat ook die 2 soms paadjes en afslagen missen. Dan kan de rest even op adem komen. Vandaag nagenoeg geen zachte en modderige stukken. Het rolt bijna overal lekker door. Wel uitkijken voor gladde boomwortels tussen de bladeren. Dat kan zelf een tank uit z’n evenwicht brengen. “One Leo down!”.
En ook zonder boomwortels kun je omkiepen in de klim. Marjo houdt (als een echte prof in het veldrijden) precies voor de top van een pittige klim even de slanke benen stil. Om dan met minimale snelheid de bike over de top te trekken. Een actie uit het boekje voor de wedstrijdrijders. Achter haar ploffen daardoor 3 “bandklevers” uit de A groep synchroon in het mulle zand. Ik noem geen namen. Maar Robert was er niet bij want die controleert achteraan of de groep compleet is. En de verslaggever bekeek het tafereel op gepaste afstand om op te nemen in het verslag. Tja wie niet sterk is moet slim zijn. Geen van de drie buitelaars loopt fysieke schade op. Alleen een klein mentaal tikkie van onze bike girl. Het B MTB trio heeft dezelfde route als wij. En eigenlijk in dezelfde richting. Toch presteren zij het ook deze week weer om ons enkele keren tegemoet te rijden. Eén van hen (Knalgroene Mart) krijgt het zelfs 2x klaar om ineens voor ons, op z’n dooie gemak, langs de route te staan. Zou die felgroene bike van Mart toch een omgebouwde drone zijn waarmee hij stukjes kan vliegen? Ondanks hun “geïmproviseerde” en tegendraadse route lukt het De B groep om samen met ons en op dezelfde plek een pauze in te lassen. Knap stukje routemanagement. Of vliegkunst?
Na de pauze gaat de route nog over de mooie paadjes rondom Swolgen en Tienray. Het spoor over in Tienray en dan parallel aan de Herenbosweg langs de beek (op speciaal verzoek van Marjo?) en via het erf van de koeienboerderij naar de Kasteelsebossen en de Moelbaeren bos. Ook daar pakken we nog de leukste paadjes. Nog ff de tracks over de geluidswal van de A73 inclusief de steile klim. En dan naar de koffie of chocomel en een pintje bij De Beurs. Dat gaat er wel in na bijna 50 km Zandhazentocht stuiteren. En jawel hoor….. “The Green Eagle has landed”. De Bees zitten binnen al met een brede grijns aan de koffie.
Fijne Kerst! Tot fiets. Peperazzi
A.s. zondag route 26 van 44 km, vertrek om 9:00 uur. De route is aangepast op de nieuwe Peelbergen MTB route.
2e kerstdag in overleg via de MTB app.
C-groep: Wat een opkomst deze zondagochtend! Veel gravelvreters, mountainbikers en maar liefst 18 dappere strijders op de racefiets. De wegkapitein is meteen helder: dit wordt er eentje voor twee groepen. Groep 1 met 8 man, groep 2 met 10. Bij de start denkt Jos: waarom ook niet? en sluit zich direct aan bij groep 1. Wij zien ze nog lang voor ons uit… wat meestal betekent: vliegende start en stevig tempo. Na zo’n 10 km gaat het mis. Glas, scherven en een mysterieuze collectie kapot aardewerk op het fietspad. Het onvermijdelijke woord klinkt: “LEK!”
Mart J is de eerste pechvogel. Daar staan we dan, net voor de brug in Grubbenvorst. Het wil niet vlotten: gedoe met opleggen en zelfs de luchtcompressor heeft er zichtbaar moeite mee. Uiteindelijk lukt het en we kunnen weer verder.
Tempo zit er opnieuw lekker in… tot 15 km later. Weer lek, dit keer op het fietspad richting Lottum. Rien mag aan de slag. Er wordt fanatiek geholpen, maar ook dit gaat niet bepaald soepel. Sommigen grijpen alvast naar hun banaantje, anderen beginnen hardop te rekenen. Er wordt gespeculeerd: “Zullen we na de koffie misschien de lus van Geijsteren schrappen en meteen richting Wanssum rijden?” Goed plan… dachten we. Want nog geen 7 km later: wéér lek! Alsof de duivel zelf met een punaise in de berm staat. Weer Rien, net over een vee rooster. Voorband kapot. De bandenvoorraad van Rien is inmiddels volledig uitgeput. Wilma redt de dag en haalt zonder aarzelen haar reserveband uit het tasje. De mannen werken inmiddels als een geoliede pitstopploeg — routineus, snel en met veel commentaar.
Maar de tijd haalt ons in. Besluit van de dag: koffiepauze schrappen en via de kortste weg richting Horst. Gelukkig blijven we lachen, sterke verhalen (en schele wazzel) vliegen ons om de oren. Het weer is prachtig, bijna geen wind, dus de moed blijft erin. Band erop, laatste kilometers. We trappen goed door en rond 11.45 uur rijden we Horst binnen. Geen koffie, geen pauze — maar wél een grote glimlach. De langste nacht, de kortste dag, en wij vullen dat aan met de kortste rit van het seizoen: 48 km, netjes 17 km ingekort.
Een mooie rit van wat we gefietst hebben:
3x lek, prachtig weer en een gezellige sfeer.
Iedereen gezellige kerstdagen en als het weer zo blijft: tot de volgende rit!
Groet,
Wilma 
