VUT-groep: Zon, zweet en zonnebrandcrème
Vandaag had Moeder Natuur geen zin in half werk: bam, 32 graden op de thermometer. We gingen van bibberend in wintertenue naar smeltend met een zonnehoedje op. Maar goed, fietsen moesten we – en dus stonden we paraat voor route 52, een bescheiden 72 kilometer. Bij het startpunt druppelden we binnen als smeltende waterijsjes: 15 man sterk, en natuurlijk zoals altijd Annie en Lei op hun e-bikes. Al snel werd duidelijk dat we met z’n allen als één peloton over de Limburgse wegen denderen géén strak plan was. Na het nodige overleg en strategisch getwijfel, vormde zich een snelle groep van zes mannen die in een Tour de France-waan vertrokken. De overige 9 vormden de “relaxploeg” en Annie en Lei? Die trokken hun eigen spoor met hun e-mobielen. Om 13:30 uur sloeg de klok en de benen sloegen ook aan het werk. De wind deed mee – niet zo fijn voor de kuiten, maar wel ideaal om niet compleet te verpieteren onder de zon. De zonnebrand vloeide rijkelijk, de geur van kokos en chemie hing als een wolkje boven het peloton. We blonken al snel als verse haringen op een vismarkt. De route zelf? Prachtig! Soms reden we door boomrijke stukken die voor verkoeling zorgden én als natuurlijk windscherm dienden. We hoorden de gebruikelijke kreten van de 2 debutanten: “Waar zijn we nou weer? Hier ben ik nog nooit geweest” Heerlijk, dat gevoel van verdwalen in eigen land. Ook het stukje “Parijs-Roubaix” voorbij Hout-Blerick was voor hen nieuw. Vooral als we langs de Maas rijden, dan voelt het gewoon alsof we op fietsvakantie in Frankrijk zijn. Halverwege, in Kessel bij IJssalon Clevers, was het koffietijd. 36 kilometer in de benen, dus recht op het terras af! Daar zaten de snelle jongens al met hun benen in de ontspanningstand.
Het terras was stampvol met mede-fietsers – een bont gezelschap van strak-in-het-lycra en de wat comfortabelere geklede ‘foetelfietsers’. Toch kwam er verrassend snel een serveerster aan met onze bestelling. Koffie mét een stevige bonbon – precies wat je nodig hebt om de volgende kilometers te negeren. Na de koffie vertrokken we voor deel twee. De temperatuur was niet gedaald, onze energie wel. Al snel werd er vriendelijk doch dringend verzocht het tempo te minderen. De hartslagen zaten in het rood en dat was zelfs zonder horloge duidelijk te zien. De groep paste zich keurig aan. Gezelligheid én veiligheid voorop! Bijna thuis kregen we nog een live stunt van Jan S., die een bocht iets te enthousiast nam en even kennismaakte met Moeder Aarde. Een schaafwond en een stuur met een nieuwe bocht, maar hij kon gelukkig verder. Zo kreeg iedereen even tijd om bij te komen want we zagen rode hoofdjes alom. De verslaggevers (ja, wij) sneden de laatste kilometers af – journalistieke privileges, noemen we dat. Rond 17:00 uur fietsten we Zaerum Derp binnen, waar de voorbereidingen voor de kermis al in volle gang waren. Niet veel later kwam de rest ook binnenrollen in centrum Horst, rozig en voldaan. (Verslag van Wilma en Giel)
Volgende rit: Donderdag; 19 juni. Route 13, afstand 75 km. Vertrek 13.30 uur.
A-groep: De routeplanners hebben op deze zomerse Vaderdag een klassieker geprogrammeerd. De Berg en Dal/Beek koers met voor de pauze enkele pittige kuitenbijters. Dus de Tivoli-Hogeweg, de Bosweg, Van der Veur/Oude Holleweg, Zevenheuvelenweg, de Wylerbaan en als laatste bij Grafwegen door het bos de Kartenspielerweg. Vroeg uit het nest bij het eerste hanengekraai. Om 6 uur steek ik mijn (letterlijke en figuurlijk) goed ontwikkelde neus buiten de achterdeur. Checken of de onweersbui en regen die vroeg
in de morgen over onze streek trok al voldoende richting het oosten is afgedreven. Dat lijkt het geval. Er vallen nog een paar miezerige spetters maar de radars (en mijn neus) signaleren dat de regen voorbij is. Alleen de geur van pas gevallen buien op het warme
asfalt. Met een top temperatuurtje. Heerlijk. Wel jammer van de hoosbuien die vroeg in de morgen zijn gevallen. Weer overal water en modder op de weg en dus na afloop van de koers opnieuw een grote schoonmaakbeurt nodig voor de racefiets. Gelukkig kan ik de eerste kilometers nog genieten van mijn blinkende Galaxy blauwe Vitron. Aan de start van deze mooie klassieker staan 7 A rijders. En in Meerlo zal Appjes Frank nog aanhaken. Echter in Meerlo geen Frank te zien. Och ja. Die is natuurlijk weer zo ongeduldig en staat op de brug naar Well wakker te worden. Maar ook daar “no Frank today”? We hopen dat hij het niet heeft gehaald vanwege de geweldige Vaderdag surprise die hij op de vroege morgen al van zijn vrouwlief of kids heeft ontvangen. Terwijl wij richting Wellse Hut koersen laat Frank met een voldaan gevoel wellicht zijn huiskeffer uit. Later (na onze pauze op 80 km) krijgen we van Fr-appje het bericht dat hij het toch niet heeft gered. Jammer voor hem en voor ons een kopman minder. Misschien volgend jaar deze klassieker niet meer op de drukke Vaderdag (of Moederdag) programmeren met veel sociale verplichtingen? Want meer mensen/rijders = meer vreugde/plezier.
De rit richting de pauzeplek in Groesbeek gaat gesmeerd met een beetje wind mee. Midden in de Tivoli klim heeft Roelie Tax een leegloper. Wel goed getimed: precies bij een ruime parkeerzone. Dus plaats genoeg en veilig. En net als er een groepje jeugdige dames
hun auto komt opzoeken (na een stevig nachtje samen doorfeesten zo te horen aan het hese stemgeluid). Een van de dames maakt zelfs nog een compliment over de mooie banaan van Sherlock Henk. Die hoort dit en draait zich blij verrast om naar de dames. De dame voegt er snel aan toe dat haar interesse gaat naar het gele fruit in Henks achterzak. De ladies maken ook nog wat dubbelzinnige opmerkingen over het opblazen van Roels band. Maar die houdt zijn hoofd koel en raakt niet van de wijs. Hij negeert het olijke commentaar en brengt zijn eigen CO2 patroon in stelling. Psssssjjjjjjjjjjt en de band is weer hard. Gaan met die banaan. Klaar voor de echte kuitenbijters. In Groesbeek genieten we van een heerlijke verfrissing met koffie én een machtig lekker monchoutaartje in een glazen pot. Een echte calorieknaller. Een goede basis voor de laatste 50 kilometer.
Het 3e deel van de rit hebben we meer en sterker wind tegen (windkracht 2). De laatste langere stijging via de Kartenspielerweg met vals plat en matig asfalt/gravel is altijd pittig met opkomende verzuring in de benen. Dat betekent dat de sterkere boys terug naar huis extra kopwerk doen. Gelukkig krijgen zij ook een extra rustpauze als Roelie Tax voor de 2 e keer lek rijdt. Weer op een goed gekozen moment vlak bij een bankje met prachtig uitzicht over de Maas. De reparatie is snel gepiept met een binnenband van mij en zonder inmenging van jolige dames. Helaas krijgt deze pitstop een verlenging. Bij het wegrijden blijkt ook mijn voorband slapper dan gewenst. Met een nieuwe binnenband en de nodige oerkracht van Tank Leo (een hele tour om mijn buitenband er weer op te krijgen zonder de binnenband te beschadigen). Het lukt. Vanwege het oponthoud gaan we niet de Maas over met de veerpont naar Vierlingsbeek. We rijden langs de Maas over de brug de kortste weg naar Horst. In de bebouwde kom van Horst komen we Overste Mien van de C groep en Chip van de B nog tegen. Het is bijna 13.00 uur. Geen andere TWC’ers meer te bekennen bij De Beurs. Toch pakken we met z’n 3’en nog een koel afzakkertje op het terras. Dat hebben we wel verdiend.
Tot fiets. PePerazzi
A.s. zondag route 161 richting Nederweert van 100 km. Pauze na 58 km bij Piepers & Zo in Baexem. Vertrek om 8:00 uur.
B-groep: A.s. zondag route 108 richting Wetten van 94 km. Vertrek om 8:00 uur.
C-groep: De Vaderdag-editie: fietsen, flauwekullen en flink wat torte
Route: OTH 1999, 75 kilometer aan ouderwets fietsplezier
Weer: Eindelijk fris, dankzij moeder natuur die besloot de sauna-stand even uit te zetten
Na een paar dagen bakken en braden in de zon, voelde deze zondagmorgen als een frisse douche zonder zeep: heerlijk verkwikkend! De lucht rook alsof iemand de wereld op de frisse-linnen-stand had gezet. Korte mouwen? Check. Blote benen? Check. Clubtenue aan? Uiteraard – we moeten de sponsors tenslotte laten zien waar hun geld naartoe gaat: zweet, spierpijn en gezellige zondagen.
Startveld: uitgedund door Vaderdag
Er stonden niet veel mensen aan de start – logisch ook. Vaderdag. De helft van de mannen werd thuis vast overladen met knutselwerkjes, vlaaien en misschien wel een ontbijtje op bed (inclusief sinaasappelsap in een bekertje van LEGO). Sommigen zijn al opa – die krijgen er gewoon een extra knutselwerkje bij. Ook waren Frans H. en Guus H. weer van de partij, allebei na een wat langere gedwongen pauze.
De route: OTH 1999.Voor de nieuwelingen: OTH staat voor Oranje Tocht Horst, een koninklijk rondje dat ooit op Koninginnedag werd gereden. Retro dus, maar dan op de fiets.
8.30 uur klikten de pedalen vast – jawel, met dat bevredigende klik dat zegt: “Het avontuur begint!” De e-bikers mochten iets eerder starten, zodat we samen bij de veerpont in Broekhuizen konden aankomen. Precies om 9.00 uur stonden we als een kudde wielergieren op het pontje. Peter K, onze penningmeester en vandaag gastriider, rekende af. 12 man. En geen bonnetjes, dames en heren van de belastingdienst.
Let op: ijzeren platen!
Een kleine omleiding met van die rottige ijzeren platen: glad als een paling in een bakje olie. Vooral als ze nat zijn. Iedereen bleef overeind – hulde.
Door Arcen Duitsland in – hallo patatten!
De route slingerde door Arcen Duitsland binnen, waar de patatvelden in bloei stonden (dat kan dus). Koren, gras, bochten vol kiezel – het was opletten geblazen. En: geen wegkapitein vandaag. Geen fluitje.
Koffiecrisis in Wetten
Na 39 kilometer in Wetten aangekomen. Tijd voor koffie? Nou nee. Bäckerei Steegmanns was dicht wegens kermis. Paniek. Koekblik open? Omrijden naar Kevelaer? Of gewoon doorfietsen tot Café “Zum Schafstall” We kozen voor optie drie: bikkels als we zijn.
Torte, met hoofdletter T
Na 50 kilometer schoven we dan eindelijk aan op een zonnig terras. Jos S. uit America trakteerde op koffie. En toen kwam de serveerster met de vraag die iedereen wil horen: “Willen jullie ook een stukje Torte?” Nou, zeg daar maar eens nee tegen. Het ‘stukje’ bleek een halve vlaai te zijn – sommigen gaven het zelfs door alsof het een baby was: “Hier, ik kan dit niet alleen aan!” Jos trakteerde niet alleen op de koffie maar betaalde ook nog de Torte. We zongen voor hem uit volle borst. Jos, bedankt en nog vele gezonde jaren!
Drama onderweg: LEK!
Op zo’n 20 kilometer van huis: lekke band! Natuurlijk onze gast Peter K. Terwijl er gefrummeld werd met binnenbanden, begon er een mobieltje te zingen. Iedereen keek verbaasd: wiens mobieltje was dat? “Van mij” riep Guus H. Twee mobieltjes later bleek het zijn Duitse vriendin via FaceTime. “Hallo Schatz!” – hilariteit alom. Guus beëindigde het gesprek snel: “Ik bel zelf wel terug.” Wij vonden dat prima.
Einde verhaal
Iets later dan gepland kwamen we thuis aan. De zondagse soep met balletjes was misschien al op, maar de herinnering aan die gigantisch stuk Torte maakt alles goed.
(Verslag Wilma en Giel)
Volgende rit: zondag 22 juni – Route 48, 76 km. Vertrek 8.30 uur sharp!
Fluitje mee, wegkapitein mee, en wie weet… nog een stuk Torte
D-groep: zondag 22 juni – Route 48-D, 60 km. Vertrek 8.30 uur