VUT-groep: Vandaag stond route 13 op het programma. Bij de start verzamelden zich 18 enthousiaste fietsers: 13 C-rijders en 5 B-rijders. Er werden dus twee groepen gevormd. Het weer werkte fantastisch mee: een aangename 25 graden met een licht briesje – ideaal fietsweer. We vertrokken via Meterik richting Griendtsveen, waar we in een mooi tempo doorfietsten. In Griendtsveen was het oppassen geblazen vanwege het drukke tractorverkeer. Daarna vervolgden we onze weg door het prachtige Peelgebied richting Meijel, waar ook opvallend veel landbouwverkeer was. De pauze was gepland bij “de Stoep” in Meijel. De eerste groep zat al aan de koffie toen de tweede groep arriveerde. Zoals altijd was de bediening daar top: snel, vriendelijk en correct.
Na de pauze werd route 13 pas echt route 13 – met de nodige tegenslagen. Al snel kreeg Sjaak J. een lekke band. Gelukkig werd de sfeer luchtig gehouden met wat dubbelzinnige opmerkingen tijdens het banden wisselen. Dankzij hulp was de band snel vervangen. We reden verder richting Panningen. Daar leidde de route ons midden door het centrum – goed opletten dus, om de groep bij elkaar te houden. Op de Zandbergweg stuitten we op een stuk weg waar het asfalt was verwijderd. Wilma reed vol met haar voorband tegen een asfaltverhoging en liep ook een lekke band op. Gelukkig was Sjaak J. inmiddels een volleerd bandenwisselaar geworden en stond hij snel weer paraat. 
We vervolgden de route richting Sevenum. Daar ging de telefoon van Annemie twee keer af, wat voor een korte stop zorgde. Gelukkig was het loos alarm en konden we snel weer door. Uiteindelijk arriveerden we om 17:15 uur weer in Horst, na een enerverende maar gezellige fietstocht. Gr. Huub Fr.
A.s. donderdag route 124 van 75 km. vertrek om 13:30 uur.
A-groep: A.s. zondag route 142 van 131 km. vertrek om 7:30 uur.
B-groep: Het B peloton koerst vandaag richting Sonsbeck. Daar wordt een heuveltjes rondje gemaakt over de Reichswaldstrasse via Labbeck terug naar Sonsbeck. We starten met 9 B rijders…. Ehhhhh toch 8. Want Sparrowhill Thei piept er net voor de start tussenuit terug naar huis. Toch te warm? Nee gewoon ‘n beetje dom: bidon vergeten mee te nemen. Hij meldt dat we niet hoeven te wachten. “Ik maak m’n eigen rondje wel”. Dus klokslag 8 fietsen we over het Gasthoësplein Horst uit richting “unsere nachbarn”. Met een licht windje in de rug zijn we al snel bij de Maas. Zoals gebruikelijk sleurt Power Jos de eerste 10 km op kop op zijn “voorover ligfiets”: diep voor over hangend, plat over de bovenbuis, met zijn armen in de beugels geplant. Dit keer is het Chip die, naar adem happend, de eerste kopbeurt naast Jos mag volbrengen. Gelukkig staat het stoplicht in Meerlo heel lang op rood. Jos is ook maar een mens en draait na een tijdje toch door naar de 2e rij. Als we over de Maas zijn zien we voor ons een eenzaam rood-wit tenue fietsen. En jawel het is Thei. Die heeft van huis uit, met bidon, de kortste weg naar de route genomen en voor ons uit gefietst. Hij heeft geen oponthoud gehad van het stoplicht in Meerlo. Of gewoon door het rood gereden. Net achter Wellerlooi is Thei’s “chaspatatte” voorbij en
kan ook hij achter in de groep aansluiten. We gaan met een complete groep van 9 rijders de grens over richting Twisteden. Niet lang daarna, bij Wetten, missen nummer 9 weer. Bikegirl Marjo kiest voor een korter eigen rondje om te herstellen van de zaterdagse Ardennen klimtocht. Zij weet op dat moment niet dat er een ongeplande koffie/taart stop zal worden ingelast in Sonsbeck. Anders was ze wellicht toch met groep meegereden over de hele route. Puur op karakter én de liefde voor gebak. De rest koerst door op de geprogrammeerde route. En dat is zeker geen straf. Het is een erg mooie route door de prachtige natuur en de weidse panorama’s van het Duitse grensgebied. Bij de beklimmingen blijkt dat niet alle leden van het peloton dezelfde klimbenen hebben. Maar dat is geen probleem. De “Gipfelstürmers” wachten na de klim en afdaling netjes op de mindere klimmers. Vooral Arnoldus heeft het zwaar. Hij is een sprekend (en vooral hijgend) voorbeeld van het spreekwoord “ik worstel en kom boven”. Luctor et emergo, go, go, go go.
Na de heuveltjes valt het besluit om toch op de koffie te gaan in Sonsbeck. Het vroegere vaste Café und Kuchen stekkie is nu een Eiscafé. En we willen geen ijs maar taart. We gokken op de andere bakker een stukje verder in het dorp. Die is open met een buitenzitje voor de hele groep. De kordate serveerster ordonneert “Alle nicht Holländer nach rechts bei mir!”. Ofwel: alle Hollanders opzouten naar links bij mijn collega. Maar het is duidelijk positief bedoeld om ons achter elkaar en snel te kunnen bedienen. Een collegaatje wordt aangewezen voor de Holländer service. En dat doet deze prima. Al snel zit de hele groep achter een grote mok lekkere koffie of thee en een heerlijk stuk gebak. Ook nog tegen een heel redelijke prijs. Buiten op het gezamenlijke bankje merken we wel dat de temperatuur al flink aan het stijgen is. Het gaat in de zon en uit de wind richting de 30 graden. Op naar de schaduw onder de luifel bij De Beurs. Het waait niet hard maar wel vanuit het oosten dus op de open stukken merkbaar wind tegen. En op die open stukken is het echt al heet. Gelukkig gaat de route langere stukken door de schaduw. De afdaling vanuit de Toeristenweg omlaag door de Hamert is nog heerlijk koel. We wachten in de felle zon rustig totdat de veerpont aan onze kant is aangemeerd en ont- en beladen is.
Helaas moeten we nog een hele tijd wachten op een passerend vrachtschip. Een echte tropische ervaring. Onze kopjes kleuren bijna net zo rood als onze helmen. De veerpont moet gebruik maken van tijdelijke en provisorische aanmeerplekken. De steile oevers zijn daarvoor vol gelegd met stalen rijplaten. Tussen die platen zitten linke gleuven en richels. Bovendien zijn die platen door de hitte ook spiegelglad. Aan de overkant probeert Power Jos op volle kracht en op een te groot verzet omhoog te rijden. En dat lukt niet door het slippende achterwiel. Hij gaat bijna onderuit en strand dwars over de veerstoep met Babbel Frank in zijn kielzog. Het gaat net goed. Geen echte schade. Alleen een deukje in het imago. En dat gadegeslagen door een volle veerpont. Ik zie de vele e-bikende recreanten op het veer denken: “Tja, die kunnen ook beter een e-bike kopen dan een nieuwe racefiets!” Maar die toeschouwers weten niet dat Jos en Frank best wel goede klimmers zijn.
De laatste 15 kilometer pakt Ridder Koene nog wat extra kopbeurten. Hij heeft immers een spiksplinternieuwe supersonische vuurrode XXL-bike én lange, stevige, sterke benen én aerodynamische bidons met houders. Tja, adel verplicht. Achter in de groep krijgt Arnoldus de nodige zetjes in de rug om aangehaakt te blijven. Bij de Beurs kunnen we onder de luifel aanschuiven bij de andere TWC’ers van de C en de A groepen. Net als zij hebben ook wij een koel drankje verdiend. Pffffff! Tot fiets
Peperazzi
A.s. zondag route 114 van 93 km. vertrek om 8:00 uur.
C-groep: 74 kilometer zon, zweet en (bijna) tranen – Route 48
Proloog: De Zon Draait Door
De weersvoorspellingen spraken duidelijke taal: tropische hitte, geen wolkje aan de lucht, en een UV-index waarbij zelfs zonnebrand spontaan begint te zweten. Of dat mensen heeft afgeschrikt? Niemand weet het zeker, maar bij “de Merthal” verschenen slechts 11 dappere renners aan het vertrek. Gelukkig maakte David – onze gastrijder van de dag – er een dozijn van. Hij wilde “eens proberen hoe het is om in een peloton te fietsen.” Dapper. Of onwetend. Of allebei.
Wilma’s Avontuur: De Slappe Band Saga
Intussen begon Wilma’s zondag met een band die net zoveel lucht had als een slecht smoesje. En dus: Ger uit bed. Dat was op zich al een prestatie, want Ger lag nog in onderhandeling met de nasleep van gisterenavond (lees: pils). Toch wist hij, al zwetend en steunend, de band te fixen. Wilma vertrok richting Horst, mét piepende rem en zonder verwachtingen. Helaas werd er in Horst slechts méér lawaai geproduceerd door haar achterrem. Er werd nog geprobeerd om het op te lossen? Jazeker. Resultaat? Trommelvlies vernielend. En dus: rechtsomkeert en maar weer naar huis.
En Toen Waren We Met Twaalf
De groep vertrok klokslag 8:30 – Jan S. had het fluitje al in de aanslag – en ondanks de tegenwind en stijgende temperatuur tikte de teller al snel de 30 km/u aan. Want ja, als het warm is, moet je zorgen dat je eerder klaar bent. Logisch toch?
Koffie in Geysteren: Redding Nabij
Na 50 kilometers in de zon – wat voelde als fietsen in een föhn – arriveerden we bij Café ’t Trefpunt. Terwijl we onze fietsen parkeerden (in volgorde van vermoeidheid), kwam daar ineens Theo B. aanfietsen. Lang niet gezien, maar meteen weer helemaal terug van weggeweest.
De koffie? Binnen. Want daar was schaduw. En ventilatie. En geen zon die je ogen uitbrandt. Onze rode hoofden verrieden: het was tijd voor verkoeling.
De Wederopstanding van Wilma
Net op het moment dat we dachten: “Waar blijft Wilma?”, dook ze tóch op! Ger, inmiddels uitgeroepen tot Held van de Dag, had haar gebracht. En ja hoor – het euvel met de achterrem was verholpen. De groep was nu met Theo en Wilma met 14, en het peloton voelde weer compleet.
Slotrit: Overleven is ook een sport
Afgesproken werd om het tempo wat te drukken – het was immers inmiddels geen fietsen meer, maar een soort collectieve zweettherapie. Toch bleef de sfeer top, met hier en daar wat droge opmerkingen over het weer (“Is dit nou klimaatverandering).
Horst: Finish en Feestgedruis
Rond 11:45 fietsten we Horst weer binnen. Alleen… een kleine omleiding gooide nog roet in het eten. Bij “het Gasthuis” was een feest gaande, inclusief hoogwerker en parasol met het formaat van een ‘circustent’. We slalomden er met de gratie omheen.
De Beurs: Eindelijk Schaduw.
De finish lag bij “de Beurs” – en dat voelde als de hemel op aarde. Iets kouds op tafel, zweet verdampend, en gesprekken die alle kanten opgingen (van fietsen tot of je nou wél of geen sokken in sandalen mag dragen – het antwoord is overigens: nee).
Volgende keer– 29 juni:
Let op, route wordt aangepast vanwege het fietsweekend.
Houd de Shoutbox in de gaten.
D-groep: A.s. zondag route 114 van 93 km. vertrek om 8:00 uur.