VUT-groep: Wat een dag! De zon deed haar best en het kleurde rood, wit en zwart bij onze verzamelplek. Het leek wel een wielerwedstrijd van formaat. Steeds meer mensen weten inmiddels dat donderdagmiddag heilig is: fietsen is verplicht, werken is optioneel. Gelukkig zorgen de programmamakers weer voor een fraaie route op de app. We waren met zo’n grote groep dat we ons moesten opsplitsen: twee pelotons van twaalf man, plus de twee e-bikers die hun eigen koninklijke koers reden. Tot onze vreugde stond Rien weer aan de start! Na vier maanden blessureleed was hij terug in het zadel. “Ik fiets zolang het gaat,” zei hij bescheiden – en dat bleek verrassend lang te zijn!
Om klokslag 13.00 klikte de eerste groep in en vertrok als een stel profs richting avontuur. Wij volgden iets later, met onze eigen interpretatie van “rustig tempo” – laten we zeggen: iets minder Tour de France, iets meer toertocht met uitzicht. De herfstkleuren maakten alles goed. Op het programma: route 29D, 61 kilometer puur fietsplezier. Koffiestop in Helenaveen, bij cafetaria ’t Veen – een klassieker. Iedereen reed lekker mee, zelfs Rien! Rond half drie arriveerden we bij de pauzeplek waar de snelle jongens (en dame!) al op het terras zaten, breed grijnzend met hun drankjes. Wij kozen voor binnen – het was tenslotte geen zomer meer. Daar wachtte ons een traktatie: Lei Keijsers was jarig! Proficiat, Lei – weer een jaartje wijzer en nog steeds scherp in het peloton. Natuurlijk trakteerde hij op koffie (ook de e-bikers werden niet vergeten) en uiteraard werd er gezongen. Heel de zaak genoot mee van ons spontane koor – een optreden dat we gerust “passie met pedaalslag” mogen noemen.
Na de pauze klikten we opnieuw vast voor de laatste 27 kilometer. De temperatuur was wat frisser geworden, maar de sfeer bleef warm. Af en toe klonk er nog een waarschuwend “Denk aan de snelheid!”, meestal gericht aan de enthousiastelingen die al droomden van de sprint naar de finish. Rond vier uur kwamen we weer aan bij onze verzamelplek. Sommigen doken direct huiswaarts, anderen namen nog een welverdiend bakkie bij de plaatselijke horeca. Kortom: een geslaagde rit. Fijne mensen, mooi weer, leuke route – en een vleugje zang als toetje. Groet Wilma.
MTB A-groep: De herfst laat dit weekend zijn vriendelijke gezicht zien. Het is droog en het wordt vandaag ruim boven de 10 graden. Ook de afgelopen week is er weinig regen gevallen. Dus supercondities voor een ronde singeltracks in de Blerickse en Heldense bossen. Met de Meeren als middenstuk. Om 9 uur staat bij De Merthal weer een grote groep Roodwitzwarten klaar voor de zondagmorgen rit. Bovenstaande tekst was ook de inleiding van het verslag van deze “Heldensebossen” rit in 2024. Dus wat dat betreft hetzelfde dit jaar. Wel zo handig voor een verslaggever. Intussen zijn er wel wat dingen anders dan vorig jaar. In positieve zin. Het aantal actieve winterrijders voor de racetocht is globaal gelijk aan het aantal dikkere banden rijders. Bij de Merthal zie je een grote groep TWC’ers. Globaal 20 dikke banden rijders inclusief een mooie groep gravelrijders. En op de racefiets een grote groep gemixte doorzetters van de A/ B/ C groepen. In totaal een 40-tal fietsers in TWC-tenue. Top!
De A en B MTB’ers gaan eerst over de weg richting Bree Bronne en dan langs het arbeidsmigranten park. Daar wordt het asfalt ingeruild voor gravel en zand. Gelukkig weinig modder. De A MTB groep bestaat vandaag uit 6 rijders. Een prima aantal. De eerste 10 kilometer over asfalt/gravel gaat in een stevig tempo. Logisch want het rolt prima. En er staat weinig wind. Ook de rest van de route over de bospaden blijft het tempo er goed in. De route gaat op het Dubbroek door een groot moerasgebied. Normaliter is het hier een grote blubberzooi.We gokken het er weer eens op. En dat pakt goed uit. De paden zijn op enkele modderputten na goed droog. Maar het blijft een moerasgebied. Dus de paden zuigen toch wat extra energie uit de benen. Eén regenbui in de week voor de tocht en het is direct blubberen. Ik duim alvast voor volgend jaar.
Op de singeltracks in de heuveltjes en bossen van De Meeren en Heldense bossen blijft de groep makkelijk en mooi bij elkaar. Op deze stukken komt het iets minder aan op power en kunnen wij (Bikegirl en de verslaggever) profiteren van ons relatief lage lichaamsgewicht. Op de tussenliggende passages over de doorgaande wegen en beekkanten houden de mannen met de hogere wattages heel netjes in als het nodig is om de groep compleet te houden. Wij kunnen dan weer aanpikken. Bijna terug in Horst (vanuit de Heesbeemd) pakken we (met tegenzin) vanuit het Linderstraatje toch de beekkant linksaf in plaats van een verhard alternatief. Op dit zompige hobbel stuk halen wij de laatste energie uit onze accu. Met dank aan onze kantonnier Peter Hermans die (ongetwijfeld) dit stuk ooit in de route heeft geplakt. Moe (2x) en voldaan (6 x) komen we aan bij De Beurs. Daar treffen we een groot deel van de andere actieve TWC’ers van de racegroep, MTB -groep en gravelgroep. Tijd voor een lekker drankje en napraatje met elkaar.
Tot fiets! Peperazzi
A.s. zondag route 17, Ysselstein, van 60 km. Vertrek om 8:30 uur.
MTB B-groep: Ja van deze rit moest een verslag gemaakt worden want zoiets maak je niet elke week mee. Het is een prachtige morgen 11 graden op de thermometer en we gaan met een groepje van 7 op pad naar de Heldensebossen , altijd een mooie rit met verrassingen zo ook vandaag. Het ene jaar zie je zwijnen het andere jaar gewoon niets. Deze tijd van het jaar is het genieten in de bossen alleen al van al die kleuren, een van de mooiste jaargetijden. Ok we gaan lekker van start om via Sevenum naar de Blerickse bergen te gaan en dan rondom de natuur begraafplaats. De weg over het buiten gebied van Maasbree. Oh sorry verkeerd pad even terug en dan ander nemen, M ziet een tak niet liggen en maakt een zachte landing zonder gevolgen (dachten wij dus) opstaan en doorfietsen. Anderhalve km verder komt er toch een reactie van ik mis mijn telefoon, das shit en dus gaat de hele roedel terug op zoek naar die mobiele telefoon. Zal wel verloren zijn tijdens die zachte landing denken we. Op de plaats des onheils aangekomen komt er ook een wandelaar met mooie jachthond aangelopen en we vragen hem of de hond een goede reuk heeft. Ja dat zou kunnen laten we eens proberen, hij snuffelt aan M en in no time was de telefoon gevonden. Even checken en inderdaad het is de zijne en hij gaat nog af ook.
Zoiets verzin je toch niet, we konden onze ogen en oren niet geloven. M had echt geluk, volgende keer toch maar in een tasje doen of zo en misschien meteen controleren na een zachte landing of alles nog op zijn plek zit. Weer op de fiets verder tot een gehucht onderweg waar Gerrit een lekke band meldt. Dus stoppen en repareren ondertussen missen we een rijder staat deze een stukje terug, op een beugelbaan te beugelen en met wat oudere bewoners. Hem weer bij de groep geroepen en verder met de koers. Door al het oponthoud niet meer de Midden-Peelweg overgestoken maar na de bananen pauze weer koers gezet naar de Beurs om daar nog een stevig gesprek te hebben over de vermeende vermissing van de telefoon van M.
Groet Daan de Indiaan.
A.s. zondag route 16, Zandhazentocht, van 52 km. Vertrek om 9:00 uur.
C-groep: Vanmorgen was het weer een gezellige drukte bij de Merthal. Gravelrijders, mountainbikers en wij met de racefiets — alles liep vrolijk door elkaar. Hopelijk hebben de buurtbewoners niet al te veel last gehad van ons gekwebbel. Om klokslag negen uur ging iedereen zijn eigen kant op, en vijf minuten later keerde de rust weer terug. Onze groep 14 man sterk fietst route 124D, goed voor 60 kilometer, samen met drie gastrijders van de B-groep. Op zondagmorgen fietsen we gewoon gezellig als één groep. Het was droog, bijna windstil, en we reden via Grubbenvorst dwars door Venlo. Geen probleem, want de meeste mensen lagen nog lekker in bed.
Via Groenveld, Stalberg en langs Backus reden we de grens over bij de Louisenbrug, de Herscheler-weg op, en verder over de Venlose hei. Onze pauzeplek lag op de Groote Heide (van Limburgs Landschap), een prachtige locatie. Het was er flink druk met lopers en bootcampers, dus we zochten buiten een plekje. Koffie, chocomel en cappuccino werden besteld — en verrassend snel geserveerd. Terwijl we genoten van het uitzicht, begon het toch wat fris te worden. Dus hup, niet te lang treuzelen en weer verder! Maar Frans H. dacht daar met zijn fiets anders over. De ketting sprong eraf! Gelukkig kreeg hij hem er snel weer op… al was het na een paar kilometer opnieuw raak. Na wat prutsen kreeg Frans hem weer op zijn plek — en konden we de weg vervolgen.
Met de herfstbladeren, gladde bochten en witte strepen was het opletten geblazen, maar we kwamen zonder kleerscheuren terug. Bij de Heierhoeve namen drie van ons afscheid; om half twaalf waren we weer in ’t Derp. De rest had nog een kleine zes kilometer te gaan richting Horst. Een mooie rit: weinig wind, soms een schraal zonnetje, na de pauze wat meer bewolking, maar droog gebleven. Met zo’n opkomst en een beetje hulp van de weergoden kunnen we hopelijk nog veel van dit soort fijne ritten maken!
Groet Wilma